Lotte van Lieshout

Hotelbel, 2024

olieverf op doek

collectie Annelies en Bob van Eerd

Lotte van Lieshout heeft een figuratieve stijl die altijd herkenbaar is, maar niet per se realistisch. “In mijn werk ontwikkel ik een persoonlijke mythologie door het leven van alledag als uitgangspunt te nemen als context voor onverklaarbare verschijnselen.” Ze staat open voor bovennatuurlijke ervaringen die zich soms aandienen, zowel in haar eigen leven als in dat van anderen. Toch zijn haar schilderijen allesbehalve zweverig: ze bieden juist een helder, bijna tastbaar inzicht in menselijke gevoelens en ervaringen die zich vaak buiten het zicht afspelen.

Hotelbel verwijst naar een wezen dat Van Lieshout in gedachten graag bij zich zou hebben: “Iemand die jou ziet, naar je kijkt en je volledig begrijpt, en troost biedt wanneer nodig.” Het wezen zweeft boven water, met golvende lijnen en een subtiele suggestie van diepte. De hotelbel schilderde ze omdat haar oma er vroeger ook een had; als kind drukte ze er graag op. In het schilderij markeert de bel een moment van aanwezigheid — een uitnodiging om gezien te worden, maar ook een middel voor het wezen om zelf zijn aanwezigheid kenbaar te maken.

Voor Annelies en Bob van Eerd roept dit doek associaties op met de Zuid-Amerikaanse literatuur van schrijvers als Gabriel García Márquez (1927-2014) en Mario Vargas Llosa (1936-2025), waarin fantasie en werkelijkheid moeiteloos in elkaar overlopen en niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.