Lotte van Lieshout

Hotelbel, 2024

olieverf op doek

collectie Annelies en Bob van Eerd

Lotte van Lieshout heeft een figuratieve stijl die altijd herkenbaar is, maar niet per se realistisch. “In mijn werk ontwikkel ik een persoonlijke mythologie door het leven van alledag als uitgangspunt te nemen als context voor onverklaarbare verschijnselen.” Ze staat open voor bovennatuurlijke ervaringen die zich soms aandienen, zowel in haar eigen leven als in dat van anderen. Toch zijn haar schilderijen allesbehalve zweverig: ze bieden juist een helder, bijna tastbaar inzicht in menselijke gevoelens en ervaringen die zich vaak buiten het zicht afspelen.

Hotelbel verwijst naar een wezen dat Van Lieshout in gedachten graag bij zich zou hebben: “Iemand die jou ziet, naar je kijkt en je volledig begrijpt, en troost biedt wanneer nodig.” Het wezen zweeft boven water, met golvende lijnen en een subtiele suggestie van diepte. De hotelbel schilderde ze omdat haar oma er vroeger ook een had; als kind drukte ze er graag op. In het schilderij markeert de bel een moment van aanwezigheid — een uitnodiging om gezien te worden, maar ook een middel voor het wezen om zelf zijn aanwezigheid kenbaar te maken.

Voor Annelies en Bob van Eerd roept dit doek associaties op met de Zuid-Amerikaanse literatuur van schrijvers als Gabriel García Márquez (1927-2014) en Mario Vargas Llosa (1936-2025), waarin fantasie en werkelijkheid moeiteloos in elkaar overlopen en niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

Hotel Bell, 2024

oil on canvas

Annelies and Bob van Eerd collection

Lotte van Lieshout’s figurative style is easily recognisable, although not necessarily realistic. ‘I develop my own personal mythology in my work by placing inexplicable phenomena in everyday contexts.’ She keeps an open mind to mystical experiences whenever they happen to her or to other people. Yet there is nothing woolly about her paintings: they provide a clear, almost tangible insight into those feelings and experiences that happen out of sight.

Hotel Bell is about a creature that Van Lieshout imagines she would love to have around: ‘Someone who sees you, looks at you and understands you completely, and comforts you when needed.’ The creature hovers over water, depicted with meandering lines and a subtle suggestion of depth. She included the hotel bell because her grandmother used to have one; she loved ringing it when she was a girl. In the painting the bell marks an existential moment — an invitation to be seen, yet also a way for the creature to announce its presence.

For Annelies and Bob van Eerd, the canvas suggests the world of South American literature and authors such as Gabriel García Márquez (1927-2014) and Mario Vargas Llosa (1936-2025) in which fantasy and reality effortlessly interweave, becoming indistinguishable.