Julius Stibbe

Het Feestje, 2018-2023

olieverf op doek

collectie Annelies en Bob van Eerd

Dit schilderij kent een lange ontstaansgeschiedenis, begonnen in 2018 en pas afgerond in 2023. Was Julius Stibbe niet tevreden met de eerste aanzet? Of zag hij het doek later, met andere ogen en voelde hij dat het nog iets miste? Wat de reden ook was, het werk draagt nu duidelijk sporen van tijd, twijfel, voortzetting en hernieuwde energie.

De titel is feestelijk, maar het beeld zelf schuurt. Een monochroom blauw hoofd bedekt bijna het hele oppervlak van het werk. Is het een glimlach, kijkt de persoon peinzend of eerder met een grijns? Het portret is niet anatomisch correct, en het probeert ook niet te behagen. Stibbe lijkt emoties te willen vangen. Juist daarom is het schilderkunstig intrigerend: dikke verflagen die elkaar raken en soms overlappen, een neus als scherpe vorm, kleuren die fel contrasteren en bijna botsen.

In het boek De Kleur van Kunst (2020) vertelt Stibbe over zijn bewondering voor de Belgische schilder Jean Brusselmans, om diens ogenschijnlijke eenvoud en het lef om kleuren naast elkaar te zetten die “hij zelf zou vrezen te gebruiken, maar die Brusselmans glansrijk laat werken.” Het feestje wijkt af van Stibbes meer abstracte, veelkleurige doeken — opgebouwd uit vakken en vormen, soms aangevuld met stukken gekleurd canvas — maar juist in dit werk toont hij een andere, ontregelende laag van zijn kunstenaarschap: speels, rauw, en vol menselijkheid.

The Party, 2018-2023

oil on canvas

Annelies and Bob van Eerd collection

This painting took a long time to complete: it was started in 2018 and only completed in 2023. Was Julius Stibbe unhappy with his first draft? Or did he see the work later from a different angle and feel that it lacked something? Whatever the reason, the work now clearly shows the effects of time, hesitation, continuation and revived energy.

The title feels festive, yet the picture grates. A monochrome blue head occupies almost the entire canvas. Is it smiling? Is the subject thinking or is that a grin? The portrait is not anatomically correct, and does not even attempt to please. Stibbe seems to be trying to capture emotion. Which is what makes it so intriguing as a painting: thick paints that touch each other and overlap, a razor thin nose, colours in sharp contrast, almost colliding.

Stibbe is cited in De Kleur van Kunst (The Colour of Art: 2020) as an admirer of Belgian artist Jean Brusselmans, his apparent simplicity and his willingness to juxtapose colours that Stibbe ‘would be afraid to use, but which Brusselmans employs to wonderful effect.’ The Party is unlike Stibbe’s usually abstract, multicoloured canvases, made up of spaces and forms, augmented occasionally with bits of coloured canvas; in this work he reveals a different, disordered aspect of his art: playful, coarse and full of humanity.